Sądy po raz kolejny wskazują na wadliwość powołań nominatów Ministra Sprawiedliwości na już obsadzone funkcje

  • 8 września 2026 r. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego uchyliła wyrok sądu dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku, stwierdzając, że sąd ten był nienależycie obsadzony, ponieważ Minister Sprawiedliwości powierzył obowiązki sędziów dyscyplinarnych bez wymaganej ustawą opinii Krajowej Rady Sądownictwa.
  • Tego samego dnia Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych wydała trzy orzeczenia potwierdzające, że Dariusz Korneluk nie jest Prokuratorem Krajowym. Jest to kontynuacja linii zapoczątkowanej uchwałą I KZP 3/24 i potwierdzonej przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie SK 13/24.
  • Sąd nie wypowiedział się jeszcze w sprawie Akademii Wymiaru Sprawiedliwości, której rektora – doktora Michała Sopińskiego – Waldemar Żurek twierdzi, że odwołał, mimo poważnych wątpliwości proceduralnych co do skuteczności tego działania. 10 września 2026 r. policja odmówiła interwencji na żądanie nominata ministra Żurka, który usiłował przejąć uczelnię.

Ten sam schemat powtarza się już któryś raz. Funkcja w wymiarze sprawiedliwości jest obsadzona przez osobę powołaną zgodnie z prawem. Minister Sprawiedliwości uznaje jednak – najczęściej na podstawie własnej, niepopartej żadnym orzeczeniem interpretacji przepisów – że powołanie to było bezskuteczne, lub po prostu, bez podstawy prawnej, w oparciu o wątpliwe przesłanki faktyczne ogłasza odwołanie dotychczasowego piastuna funkcji. Po czym wprowadza na to samo stanowisko własnego nominata – brnąc w zaparte, że nowa nominacja jest skuteczna, mimo iż sądy wskazują, że jest wprost przeciwnie. Ostatni tydzień przyniósł kilka dowodów tego mechanizmu.

Bez opinii Krajowej Rady Sądownictwa nie ma skutecznego powierzenia obowiązków sędziego dyscyplinarnego

We wtorek 8 września 2026 r. Izba Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego, w składzie pod przewodnictwem prezes tej Izby Marii Szczepaniec, rozpoznała odwołanie sędziego Sądu Rejonowego w Tczewie od wyroku sądu dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w Gdańsku z 8 kwietnia 2025 r., którym wymierzono mu karę nagany. Sąd Najwyższy wyrok ten uchylił nie z powodu treści rozstrzygnięcia, lecz z powodu braku samej zdolności gdańskiego sądu do orzekania: skład sądu dyscyplinarnego był bowiem nienależycie obsadzony, ponieważ zasiadali w nim sędziowie, którym Minister Sprawiedliwości powierzył obowiązki z pominięciem wymaganej procedury.

Rzecz w tym, że Prawo o ustroju sądów powszechnych nie pozostawia ministrowi swobody. Art. 110a § 1 stanowi:

Minister Sprawiedliwości powierza obowiązki sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym sędziemu sądu powszechnego posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż pracy na stanowisku sędziego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

Zwrot po zasięgnięciu opinii nie jest tutaj jakąś luźną sugestią, lecz elementem konstrukcji kompetencyjnej: minister może powierzyć obowiązki dopiero po wykonaniu obowiązku konsultacyjnego. Opinia Rady nie jest wprawdzie wiążąca – Minister może postąpić nawet całkowicie wbrew jej treści – ale to nie znaczy, że wolno mu w ogóle o nią nie wystąpić. Dokładnie tę różnicę podkreśliła prezes Szczepaniec, przypominając, że brak związania organu treścią opinii nie oznacza, że opinia nie ma znaczenia.

Sąd Najwyższy powołał się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 listopada 2013 r. (K 31/12), w którym Trybunał zajmował się właśnie ustrojem sądów powszechnych i rolą opiniowania w procedurach kształtujących sądownictwo. Wynika z niego reguła prosta i trudna do podważenia: gdy obowiązek zasięgnięcia opinii wynika z ustawy, zaniechanie jego wykonania powoduje wadliwość rozstrzygnięcia. Nie chodzi zatem o formalizm, lecz o zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji – organ władzy publicznej działa na podstawie i w granicach prawa i nie może sobie pomijać wybranych fragmentów przepisów, bo woli udawać, że nieobsadzone przez niego organy konstytucyjne nie istnieją.

Konsekwencje tego orzeczenia wykraczają daleko poza sprawę jednego sędziego z Tczewa. Nienależyta obsada sądu to bezwzględna przyczyna odwoławcza, a więc uchybienie, które sąd odwoławczy uwzględnia niezależnie od granic zaskarżenia i wpływu na treść orzeczenia. W sytuacji, gdy minister powierzył obowiązki sędziów dyscyplinarnych bez opinii Rady – a nie była to jedyna sytuacja tego rodzaju – to wzruszalne pozostaje każde orzeczenie wydane z ich udziałem. Powstaje więc dokładnie ten stan, przed którym Ordo Iuris ostrzegało od początku przywracania praworządności: chaos, w którym obywatel nie wie, czy wyrok w jego sprawie się ostoi.

Na sam problem powoływania sądów dyscyplinarnych bez wymaganej prawem opinii KRS Instytut wskazywał zresztą już w raporcie „Jak wyjść z kryzysu praworządności”. Podkreśliliśmy wtedy, że:

Osoby, które zgodziły się przyjąć te funkcje, powinny ponieść odpowiedzialność karną z tytułu art. 227 Kodeksu karnego (podawanie się za funkcjonariusza publicznego) oraz zwrócić Skarbowi Państwa nienależnie pobrane dodatki funkcyjne. Natomiast osoby, które je powołały, powinny ponieść odpowiedzialność z tytułu art. 231 k.k. (przekroczenie uprawnień, niedopełnienie obowiązków). Kadencja zastępców rzeczników przy sądach apelacyjnych i okręgowych, którym faktycznie uniemożliwiono wykonywanie ich funkcji, powinna zostać przywrócona. Uznać bowiem należy, że osoby te doznały przeszkody w sprawowaniu swej funkcji. Wszelkie orzeczenia sądów dyscyplinarnych wydane z udziałem wadliwie powołanych sędziów dyscyplinarnych powinny zostać z mocy prawa uchylone, a postępowania – wznowione.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych – stanowisko Sądu Najwyższego mocno dwuznaczne

Na marginesie tej sprawy Sąd Najwyższy rozstrzygnął jeszcze jedną kwestię – i tu ocena tego rozstrzygnięcia musi być wyraźnie dwuznaczna. Izba nie dopuściła do udziału w postępowaniu sędziego Przemysława Radzika występującego jako Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, przyjmując, że jego kadencja dobiegła końca, a obowiązki rzeczników wykonują od 16 czerwca 2026 r. osoby powołane przez ówczesnego Ministra Sprawiedliwości Adama Bodnara – sędziowie Joanna Raczkowska, Tomasz Ładny i Grzegorz Kasicki. Sam sędzia Radzik skomentował to jednoznacznie:

Ja się z tym orzeczeniem głęboko nie zgadzam, natomiast je szanuję.

Stanowisko Sądu Najwyższego jest mocno dwuznaczne. W jednej i tej samej sprawie Izba odmawia skuteczności ministerialnym powierzeniom obowiązków sędziów dyscyplinarnych – i jednocześnie uznaje skuteczność ministerialnych powołań rzeczników dyscyplinarnych, a więc oskarżycieli w tych samych postępowaniach. Trudno o bardziej wyrazistą ilustrację tego, jak dalece rozchwiany jest dziś stan prawny wokół sądownictwa dyscyplinarnego.

Sąd Najwyższy powołuje się przy tym na to, że Prawo o ustroju sądów powszechnych nie wyznacza Ministrowi Sprawiedliwości terminu na powołanie Rzecznika, więc teoretycznie może to zrobić nawet przed końcem kadencji poprzednika. Nawet gdyby się zgodzić z taką interpretacją (choć potencjalnie może ona prowadzić do bardzo poważnych nadużyć i pytań o maksymalny zakres możliwości podejmowania tego typu decyzji na zapas), to jednak należy rozróżnić sytuację, gdy Minister powołuje następcę wprawdzie jeszcze przed końcem kadencji poprzednika – ale przyznając, że powołanie jest skuteczne dopiero z końcem kadencji – od sytuacji, gdy Minister jest przekonany i publicznie twierdzi, że powołanie jest skuteczne ex nunc.

Można oczywiście zrozumieć motywy sądu, który – w sytuacji, gdy, jak zresztą sami przyznaliśmy – Minister już mógłby legalnie powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych – nawet wbrew intencjom Ministra próbuje konwalidować jego decyzję i tym samym przeciąć toczący się spór prawny. Należy jednak baczyć, aby stanowisko Sądu nie zostało wykorzystane przez Ministra Sprawiedliwości jako argument za tym, że jego działania były legalne od samego początku i tym samym doprowadziło do ucieczki przez niego od poniesienia odpowiedzialności.

Sąd Najwyższy po raz kolejny: Prokuratorem Krajowym nie jest Dariusz Korneluk

Tego samego dnia, 8 września 2026 r., Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawała odwołania prokuratorów od decyzji Prokuratora Generalnego o odmowie wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po osiągnięciu wieku emerytalnego. Jedna z tych spraw figuruje na wokandzie Wydziału I pod sygnaturą I NO 33/26, a w składzie zasiadali SSN Elżbieta Karska (przewodnicząca i sprawozdawca), SSN Janusz Niczyporuk i SSN Adam Redzik.

Według relacji, które pojawiły się następnego dnia, zapadły w nich rozstrzygnięcia potwierdzające, że Dariusz Korneluk nie jest Prokuratorem Krajowym:

Rozstrzygnięcie takie skądinąd nie jest w orzecznictwie żadną nowością.

Przypomnijmy: 12 stycznia 2024 r. Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar wręczył Dariuszowi Barskiemu dokument stwierdzający, że jego powołanie na Prokuratora Krajowego „nie wywołało skutków prawnych”, z pominięciem wymaganej przez Prawo o prokuraturze pisemnej zgody Prezydenta RP na odwołanie. Tego samego dnia Prezes Rady Ministrów „powierzył obowiązki” Prokuratora Krajowego Jackowi Bilewiczowi – w trybie, którego ustawa w ogóle nie zna – a 14 marca 2024 r. powołał na to stanowisko Dariusza Korneluka, bez, nomen omen, wymaganej prawem opinii Prezydenta RP. O bezprawnym powołaniu Prokuratora Krajowego i o przejęciu Prokuratury Krajowej pisaliśmy wielokrotnie.

Sądy oceniły to jednoznacznie. Uchwałą z 27 września 2024 r. (I KZP 3/24) Sąd Najwyższy stwierdził, że przywrócenie Dariusza Barskiego do służby i powołanie go w 2022 r. na Prokuratora Krajowego miało podstawę prawną i było skuteczne. 27 listopada 2024 r. Izba Karna odmówiła podjęcia odrębnych uchwał w sprawach Korneluka i Bilewicza (I KZP 6/24 i I KZP 7/24), wskazując na wadliwe sformułowanie pytań – co oznacza, że uchwała wrześniowa pozostaje aktualna. Prawidłowość stanowiska Barskiego potwierdził też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22 listopada 2024 r. (SK 13/24). Wreszcie 2 września 2026 r. Izba Odpowiedzialności Zawodowej w sprawie o sygnaturze II ZO 18/25 umorzyła postępowanie dyscyplinarne wobec prokuratora Jakuba Romelczyka, przyjmując, że odwołanie nie pochodziło od prawidłowo umocowanego podmiotu, skoro rzecznik dyscyplinarny został wskazany z udziałem Dariusza Korneluka.

Mamy więc do czynienia nie z pojedynczym, odosobnionym orzeczeniem, lecz z utrwaloną linią orzeczniczą trzech izb Sądu Najwyższego oraz Trybunału Konstytucyjnego. Kwestionowany przy tym jest nie tylko osobisty status Dariusza Korneluka, ale również w konsekwencji czynności prokuratorów powołanych przez niego na ich obecne stanowiska lub wyznaczonych przez niego do działania w konkretnej sprawie.

Na kwestię tę również wskazywaliśmy w raporcie „Jak wyjść z kryzysu praworządności”:

Bezskuteczność działań podejmowanych przez Jacka Bilewicza oraz Dariusza Korneluka – jako osób nieuprawnionych do wykonywania obowiązków Prokuratora Krajowego – pociąga za sobą konieczność rozstrzygnięcia o skutkach prawnych czynności prokuratorów mianowanych, delegowanych bądź powołanych na konkretne funkcje kierownicze przez te osoby. […] W konsekwencji należy stwierdzić, że:

1) mianowania, delegacje, powierzenia funkcji oraz odwołania z funkcji dokonane przez Jacka Bilewicza i Dariusza Korneluka są bezskuteczne ex tunc;

2) osoby, którym w ten sposób powierzono funkcje kierownicze lub zmieniono zakres czynności, nie nabyły skutecznie statusu funkcyjnego, a ich sytuacja prawna powinna zostać oceniona tak, jakby czynności te nigdy nie nastąpiły;

3) analogiczna bezskuteczność dotyczy dalszych aktów kaskadowych (tak zwanego łańcucha umocowania), to jest decyzji personalnych podejmowanych przez tych prokuratorów, których pozycja opierała się na wadliwym akcie powołania.

Ocena sądu jest w istotnej mierze zbieżna z powyższymi postulatami.

Akademia Wymiaru Sprawiedliwości – tu sąd jeszcze nie powiedział ostatniego słowa

Nieco inny jest charakter sporu o stanowisko Rektora Akademii Wymiaru Sprawiedliwości. Tutaj nie doczekaliśmy się jeszcze wprawdzie rozstrzygnięcia sądu – niemniej ostatnie dwa dni pełne były wydarzeń, o których nie sposób nie wspomnieć przy okazji.

Akademia Wymiaru Sprawiedliwości jest uczelnią nadzorowaną przez Ministra Sprawiedliwości, której rektorem-komendantem jest dr Michał Sopiński. 28 maja 2026 r. minister Waldemar Żurek wydał decyzję o odwołaniu go z funkcji, powołując się na art. 432 ust. 5 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce i zarzucając mu nieprawidłowości w postępowaniach doktorskich, naruszenie wymogu apolityczności oraz uchybienia przy organizacji aplikacji kuratorskiej. Podstawy te są co najmniej wątpliwe – po pierwsze dlatego, że zgodnie z art. 439 ust. 7 tej ustawy właściwe w zakresie uprawnienia Ministra do odwołania Rektora są przepisy ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z której art. 66a ust. 5 rektora przed upływem kadencji odwołuje senat uczelni, a ustawa nie przyznaje analogicznej kompetencji Ministrowi Sprawiedliwości. Po drugie, samo spełnienie ustawowych przesłanek jest dość wątpliwe – zwłaszcza rzekome naruszenie wymogu apolityczności brzmi w istocie jak zarzut do Rektora o to, że nie przyklaskiwał kolejnym bezprawnym działaniom obecnego i poprzedniego Ministra Sprawiedliwości – tym, których dokumentowaniu poświęcony jest niniejszy portal. Po trzecie wreszcie – decyzja Ministra zapadła dzień po tym, jak Trybunał Konstytucyjny udzielił zabezpieczenia, postanowieniem z 27 maja 2026 r. (K 11/26), wydanym na wniosek grupy posłów, wzywając Ministra Sprawiedliwości do powstrzymania się od działań zmierzających do zawieszenia albo odwołania rektora-komendanta oraz do zawieszenia wszczętych w tym przedmiocie postępowań administracyjnych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Uczelnia konsekwentnie podtrzymywała, że dr Sopiński pełni funkcję nieprzerwanie, powołując się na zasadę legalizmu z art. 7 Konstytucji oraz uchwałę senatu z 9 czerwca 2026 r.

Ponadto sam Rektor twierdzi, że decyzja Ministra nie może wywołać skutków prawnych również z tego powodu, że nie została właściwie doręczona w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Resort utrzymuje, że decyzję z 9 września 2026 r., utrzymującą odwołanie w mocy, należy uznać za doręczoną na podstawie art. 47 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ funkcjonariusze Służby Więziennej próbowali wręczyć ją rektorowi na Forum Ekonomicznym w Karpaczu, a ten odmówił jej przyjęcia. Sam dr Sopiński twierdzi natomiast, że do skutecznego doręczenia nie doszło. Nad sprawą tą pochyliła się dokładnie sędzia Kamila Borszowska-Moszowska, wskazując, że:

Kodeks postępowania administracyjnego bardzo precyzyjnie reguluje doręczenia. Art. 47 k.p.a. przewiduje, że jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma, uważa się je za doręczone w dniu odmowy. Pismo powinno zostać zwrócone nadawcy z adnotacją o odmowie i jej dacie, a następnie włączone do akt. Tak właśnie wygląda ustawowa fikcja doręczenia. Ta konstrukcja jest potrzebna. […] Ale […] nie wolno rozszerzać tej fikcji poza granice ustawy. Art. 47 mówi o odmowie przyjęcia pisma, a nie o odmowie spotkania, niepojawieniu się w recepcji czy informacji przekazanej telefonicznie przez osobę trzecią. To nie są pojęcia tożsame. Jeżeli adresat nie miał realnej możliwości przyjęcia konkretnego dokumentu, trudno przyjąć, że odmówił jego przyjęcia.

Kulminacja nastąpiła w czwartek 10 września 2026 r. Około godziny 9:30 do siedziby Akademii przybył dr hab. Sławomir Cudak w asyście funkcjonariuszy Służby Więziennej, oświadczając, że dysponuje podpisaną przez ministra decyzją powierzającą mu pełnienie obowiązków rektora-komendanta. Pracownicy uczelni nie wpuścili go do sekretariatu, a co warte odnotowania – policja odmówiła interwencji, poprzestając na spisaniu danych i pouczeniu o możliwości złożenia zawiadomienia.

Funkcjonariusze tłumaczyli:

Nie jesteśmy w stanie, tutaj na miejscu, zweryfikować, czy ten pan [może wejść do wskazanych pomieszczeń].

Tego samego dnia władze Akademii rozwiązały z dr. hab. Cudakiem umowę o pracę bez wypowiedzenia, z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Mimo tego, kolejnego dnia – 11 września – nominat ministra ponownie próbował przejąć gabinet Rektora. Relacje medialne z tych wydarzeń póki co nie są w pełni jasne – z jednej strony Rektor-Komendant miał nie zostać wpuszczony do siedziby Akademii, podobnie jak dziennikarze Telewizji Republika, z drugiej do gabinetu Rektora początkowo wpuszczony nie został również doktor Cudak. Przedstawiciele policji utrzymywali, że:

Policja nie jest stroną żadnego sporu dotyczącego funkcjonowania Akademii i nie komentuje kwestii pozostających w kompetencji innych organów. […] Funkcjonariusze podejmują działania adekwatne do sytuacji, zapobiegając ewentualnym naruszeniom prawa. Priorytetem Policji jest zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim osobom przebywającym na terenie Akademii.

Na koniec dnia nominatowi Ministra udało się jednak przejąć kontrolę nad uczelnią i opublikował komunikat, który zaczynał się od słów:

informuję, że od dnia 9 września 2026 r. wykonuję obowiązki Rektora-Komendanta Akademii Wymiaru Sprawiedliwości.

Wszystko wskazuje na to, że również i ta sprawa będzie musiała zakończyć się w sądzie – acz tym razem w pierwszej kolejności administracyjnym, który zbada legalność decyzji Ministra. Wciąż czekamy również na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w przywołanej już sprawie K 11/26, w której TK zbada, czy przepisy na które powołuje się Minister Sprawiedliwości, w celu odwołania Rektora-Komendanta, mają w ogóle zastosowanie do Akademii Wymiaru Sprawiedliwości.

Póki co, sześć organizacji prawniczych ogłosiło wspólne stanowisko w sprawie działań resortu sprawiedliwości wobec Akademii Wymiaru Sprawiedliwości (AWS) oraz jej Rektora-Komendanta dr. Michała Sopińskiego, w którym przywołano szeroką gamę argumentów przeciwko działaniom Ministra, w tym zwłaszcza powołano się na Konstytucyjną zasadę autonomii uczelni (art. 70 ust. 5).

Podsumowanie

Trzy sprawy, trzy różne obszary – i jeden wspólny mianownik. Za każdym razem Minister Sprawiedliwości uznaje, że skutecznie obsadzona funkcja jest w istocie wolna, i obsadza ją własnym nominatem, wbrew procedurze albo wbrew orzeczeniu sądu. I za każdym razem, gdy sprawa trafia wreszcie przed sąd, okazuje się, że wadliwe jest właśnie to drugie powołanie.

Konsekwencje prawne są poważne i wielopiętrowe. Po pierwsze, czynności podjęte przez osoby nieumocowane nie wywołują zamierzonych skutków prawnych – dotyczy to zarówno wyroków dyscyplinarnych zapadłych w nienależycie obsadzonych składach, jak i decyzji personalnych i procesowych podejmowanych z udziałem osoby, która Prokuratorem Krajowym nie jest. Po drugie, świadome działanie wbrew wyraźnemu zakazowi wynikającemu z zabezpieczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz próba objęcia funkcji, która jest obsadzona, rodzą pytanie o odpowiedzialność karną z art. 231 Kodeksu karnego, a w odniesieniu do członków Rady Ministrów – także o odpowiedzialność konstytucyjną. Po trzecie wreszcie, rachunek za ten chaos zapłacą podatnicy: każde uchylone orzeczenie, każde przewlekłe postępowanie i każde bezprawne odsunięcie od obowiązków to potencjalne roszczenie odszkodowawcze wobec Skarbu Państwa.

Niestety – póki co kolejne orzeczenia nie zmieniają praktyki resortu – co najwyżej jedynie uchylają jej skutki, ale tylko w danej konkretnej, indywidualnej sprawie. Samo Ministerstwo również, jak się zdaje, nie zamierza odstąpić od tejże praktyki – doniesienia medialne sugerowały wręcz, że na 11 września – planowane było siłowe wejście do Trybunału Konstytucyjnego w celu osadzenia w nim osób, które nie złożyły ślubowania przed Prezydentem RP, mimo iż jest to wymagany prawnie element procedury objęcia urzędu sędziego TK. Póki co do realizacji tego scenariusza nie doszło, w świetle jednak niedawnych deklaracji tak Ministra Sprawiedliwości, jak i samego Prezesa Rady Ministrów, nie można niestety wykluczyć, że nastąpi to w najbliższym czasie – na przykład 18 września 2026 r., kiedy zaczyna się kadencja, na którą wybrano Macieja Berka, mimo poważnych wątpliwości co do jego kandydatury.

Tym bardziej należy przypomnieć, że osoby, które przyjmują dziś nominacje na stanowiska już obsadzone, powinny mieć świadomość, że biorą na siebie ryzyko osobiste: prawne, zawodowe i – jak pokazuje przykład doktora Cudaka – wizerunkowe. Sądy mówią to zresztą coraz wyraźniej, a ostatnie orzeczenia z 8 września 2026 r. dowodzą, że mówić będą dalej.

Źródło ilustracji: iStock.

Przegląd prywatności
Obserwator Praworządności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.

Niezbędne ciasteczka

Niezbędne ciasteczka powinny być zawsze włączone, abyśmy mogli zapisać twoje preferencje dotyczące ustawień ciasteczek.

Analityka

Ciasteczka te wspomagają mechanizmy analityczne śledzące odwiedzane strony i podejmowane interakcje, śledzące czas spędzony na stronie oraz zwiększające jakość danych funkcji statystycznych. Włączenie tych ciasteczek pomaga nam ulepszać nasze strony internetowe.

Marketing

Ciasteczka te wspomagają śledzenie efektywności naszych kampanii marketingowych. Włączenie tych ciasteczek pomaga nam lepiej dostosowywać nasze kampanie reklamowane do naszych odbiorców.