- 23 września 2026 r. Prokuratura Krajowa przedstawiła Dyrektor Kancelarii Trybunału Konstytucyjnego oraz Komendantowi Straży Trybunalskiej zarzuty karne w związku z niedopuszczeniem osób, które nie złożyły ślubowania wobec Prezydenta RP, do orzekania w TK. Zarzuty są bezpodstawne – to właśnie dopuszczenie tychże osób byłoby sprzeczne z prawem.
- W następnej kolejności czeka nas rozpatrzenie przez prokuraturę zawiadomienia złożonego 28 września 2026 r. przez sędziego Sławomira Patyrę, który zarzuca Prezesowi TK manipulowanie składami orzekającymi. Zarzut ten jawi się jako instrumentalny.
- Zawiadomienie wpłynęło kilka dni po tym, jak Prezes TK, na wniosek jednego z sędziów, wszczął 24 września 2026 r. czynności mogące doprowadzić do postawienia zarzutów dyscyplinarnych trojgu sędziom odmawiającym orzekania – samemu sędziemu Patyrze, a ponadto Magdalenie Bentkowskiej i Dariuszowi Szostkowi.
23 września 2026 r. Prokuratura Krajowa przedstawiła Dyrektor Kancelarii Trybunału Konstytucyjnego oraz Komendantowi Straży Trybunalskiej zarzuty z art. 231 § 1 (przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego) oraz art. 218 § 1a Kodeksu karnego. Zarzuty są pokłosiem śledztwa, które prokurator Andrzej Piaseczny prowadzi od 21 kwietnia 2026 r. – na podstawie zawiadomienia sędziów Magdaleny Bentkowskiej i Dariusza Szostka oraz polecenia Prokuratora Generalnego Waldemara Żurka z 13 kwietnia 2026 r. Jak wynika z komunikatu Prokuratury Krajowej, przedmiotem tego postępowania objęto zachowania polegające na:
ułatwieniu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej niedopełnienia obowiązków polegających na nieodebraniu ślubowania od czterech sędziów Trybunału Konstytucyjnego, wybranych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w głosowaniu w dniu 13 marca 2026 r., poprzez budowanie przekonania, że nieodebranie od nich ślubowania jest zasadne i zgodne z prawem
– oraz:
niedopełnieniu obowiązków […] a także złośliwego i uporczywego naruszania praw pracowniczych poprzez niezapewnienie czterem sędziom Trybunału Konstytucyjnego warunków pracy i wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu, nieprzydzielanie im spraw oraz niedopełnianie formalności związanych z ich zatrudnieniem jako sędziów Trybunału Konstytucyjnego, a w konsekwencji uniemożliwienie im podjęcia działalności orzeczniczej.
Już samo pierwsze sformułowanie powinno budzić zdumienie: ani Dyrektor Kancelarii, ani nawet Prezes Trybunału nie mają i nie mieli żadnego wpływu na to, czy i kiedy Prezydent odbierze ślubowanie od osób wybranych przez Sejm. Z kolei drugi z tych wątków – jak szerzej wskażemy niżej – pomija zupełnie to, że osoby, które nie złożyły ślubowania wobec Prezydenta RP, nie nawiązały stosunku służbowego z Trybunałem.
Mimo to prokurator nie tylko postawił zarzuty, ale również zastosował – czym zresztą prokuratura oficjalnie się pochwaliła – wobec obojga podejrzanych wyjątkowo dotkliwe środki zapobiegawcze, takie jak zawieszenie w czynnościach służbowych, zakaz kontaktowania się z sędziami i pracownikami Trybunału oraz zakaz przebywania w budynku TK – innymi słowy prokuratura sama odsunęła od pracy najważniejszą urzędniczkę Trybunału oraz osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo Trybunału.
Trybunał zareagował tego samego dnia, określając zarzuty jako absurdalne i od początku do końca oparte na wymyślonych podstawach prawnych, a samo działanie prokuratury – jako kolejną próbę wywarcia wpływu na pracowników, Prezesa i sędziów TK.
Zarzuty wobec Dyrektor Kancelarii TK nie mają oparcia w prawie – przestępstwem byłoby właśnie dopuszczenie do orzekania osób, które nie złożyły ślubowania
W tym miejscu należy raz jeszcze przypomnieć, że zgodnie z art. 5 ustawy o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego:
Stosunek służbowy sędziego Trybunału nawiązuje się po złożeniu ślubowania. Sędzia po złożeniu ślubowania stawia się niezwłocznie w Trybunale w celu podjęcia obowiązków, a Prezes Trybunału przydziela mu sprawy i stwarza warunki umożliwiające wypełnianie obowiązków sędziego.
Chodzi oczywiście o ślubowanie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 tej samej ustawy, czyli składane:
wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Obowiązek przydzielenia spraw i stworzenia warunków pracy powstaje więc dopiero po złożeniu ślubowania – i to wyłącznie po stronie Prezesa Trybunału, nie zaś Dyrektor Kancelarii. Tymczasem czworo nominatów obecnej koalicji – Marcin Dziurda, Anna Korwin-Piotrowska, Krystian Markiewicz i Maciej Taborowski – nie złożyło ślubowania wobec Prezydenta, lecz – 9 kwietnia 2026 r. – wzięło udział w bezprawnej uroczystości w budynku Sejmu, w czasie której odczytano ślubowanie przed Marszałkiem Sejmu, co w świetle art. 4 ust. 2 ustawy o statusie sędziów TK (zgodnie z którym odmowa złożenia ślubowania jest równoznaczna ze zrzeczeniem się stanowiska) może wręcz oznaczać utratę urzędu, na który zostali wybrani.
Jak pisaliśmy wielokrotnie, dopuszczenie takich osób do orzekania nie tylko nie jest obowiązkiem Prezesa TK, ale stanowiłoby naruszenie prawa – a to właśnie mogłoby rodzić odpowiedzialność z art. 231 k.k. Co znamienne, podobnie dopiero co ocenił to prof. Piotr Kardas, trudny do posądzenia o sympatię wobec obecnego kierownictwa Trybunału, który w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, przywołanej przez nas przy okazji kolejnych wypowiedzi Ministra Żurka, nie znalazł podstaw do przypisania Prezesowi TK przestępstwa, a następnie dodał:
Gdyby ich [osoby, które nie złożyły ślubowania wobec Prezydenta] dopuścił, to twierdzenie o dopuszczeniu się przez niego czynu z art. 231 kk byłoby zdecydowanie łatwiejsze do dowiedzenia.
Jest to zresztą postawienie sprawy zgodne tak z przepisami, jak i całą dotychczasową praktyką ich stosowania. Wystarczy przypomnieć, że gdy w październiku 2015 r. Sejm VII kadencji wybrał Romana Hausera, Andrzeja Jakubeckiego i Krzysztofa Ślebzaka – a Trybunał w wyroku z 3 grudnia 2015 r. (K 34/15) uznał ich wybór za dokonany na podstawie zgodnego z Konstytucją przepisu – ponieważ nie złożyli oni ślubowania wobec Prezydenta, ówczesny Prezes TK Andrzej Rzepliński nigdy nie dopuścił ich do orzekania – i nikt nie formułował wobec niego z tego powodu zarzutów karnych. Co więcej, słuszność takiego stanowiska potwierdził niedawno sąd pracy: 24 czerwca 2026 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia – Wydział Pracy nieprawomocnym jeszcze wyrokiem oddalił pozew prof. Ślebzaka przeciwko Trybunałowi o uposażenie sędziego w stanie spoczynku, wskazując, że:
Aktem o charakterze konstytutywnym, który ostatecznie wprowadza wybraną osobę do struktury organizacyjno-prawnej i kadrowej Trybunału Konstytucyjnego, jest złożenie ślubowania.
Skoro zaś bez ślubowania stosunek służbowy nie powstaje, to trudno wskazać, jakich obowiązków wobec osób, które go nie złożyły, miałaby nie dopełnić Dyrektor Kancelarii. Zarzut z art. 231 § 1 k.k. wymaga przecież wykazania konkretnego przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków oraz działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego – a samo zajmowanie stanowiska kierowniczego w instytucji, z której polityką nie zgadza się rząd, znamieniem tego przestępstwa nie jest.
Jeszcze bardziej kuriozalnie wygląda zarzut z art. 218 § 1a k.k. Przepis ten stanowi:
Kto, wykonując czynności w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, złośliwie lub uporczywie narusza prawa pracownika wynikające ze stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Przestępstwo to można więc popełnić wyłącznie wobec pracownika, któremu przysługują prawa wynikające ze stosunku pracy. Tymczasem stosunek służbowy sędziego TK nawiązuje się dopiero po złożeniu ślubowania, a jedyne znane nam orzeczenie sądu pracy w podobnej sprawie – przywołany wyżej wyrok w sprawie prof. Ślebzaka – potwierdza, że bez ślubowania stosunek ten w ogóle nie powstaje. Trudno więc mówić o prawach, które Dyrektor Kancelarii miałaby złośliwie lub uporczywie naruszać. Na wątpliwości co do zasadności zarzutów zwróciła uwagę sędzia Kamila Bormosz, orzekająca w sprawach z zakresu prawa pracy, która zauważyła m.in., że odpowiedzialność karna ma charakter indywidualny, a wykorzystywanie zawodowej zależności pracownika do wywierania nacisku na kierownictwo instytucji godzi w konstytucyjną zasadę ochrony pracy (art. 24 Konstytucji) i grozi efektem mrożącym – sytuacją, w której o wykonywaniu obowiązków zaczyna decydować lęk przed prokuratorem:
Prawo pracy chroni godność pracownika także wtedy, gdy jego pracodawcą jest instytucja niewygodna dla rządzących. Państwo, które wymaga od pracownika przestrzegania prawa, musi zapewnić mu możliwość kierowania się prawem bez strachu przed arbitralną represją.
Prokuratura powołuje się przy tym na decyzję Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 5 maja 2026 r. o zastosowaniu środka tymczasowego (skarga nr 17392/26), w której ETPCz wskazał Rządowi RP, by właściwe organy powstrzymywały się od utrudniania czworgu wybranym objęcia i wykonywania obowiązków sędziów TK. Należy jednak podkreślić, że środek ten nie tylko – jak pisaliśmy szerzej – został wydany poza zakresem kompetencji Trybunału w Strasburgu, z naruszeniem wiążącej go procedury i bez spełnienia konwencyjnych wymogów, a jego adresatem jest zresztą jedynie Rząd RP jako strona postępowania, nie zaś niezależny od rządu Trybunał Konstytucyjny, któremu rząd nie ma prawa wydawać poleceń, ale przede wszystkim ma charakter wyłącznie tymczasowy i nijak nie przesądza przedmiotowego sporu (nawet gdyby uznać, że ETPCz jest w ogóle właściwy do jego rozstrzygania). Tym bardziej nie można się zgodzić z tym, jakoby środek ten miał być źródłem jakichkolwiek obowiązków pracowników Kancelarii TK, których niedopełnienie miałoby oznaczać popełnienie przestępstwa.
Trudno przy tym nie dostrzec, że postępowanie prowadzi ten sam prokurator Andrzej Piaseczny, który 14 lipca 2026 r. wkroczył wraz z policjantami do siedziby TK podczas obrad Zgromadzenia Ogólnego Sędziów – i którego delegowanie do Prokuratury Krajowej, jak wskazuje sam Trybunał, ma co najmniej wątpliwe podstawy prawne. W tym świetle zarzuty wobec urzędniczki, która nie ma żadnych samodzielnych uprawnień w sprawie dopuszczania sędziów do orzekania, trudno odczytywać inaczej niż jako narzędzie personalnego nacisku, wymierzone w istocie w Prezesa i sędziów Trybunału.
Kolejny etap jest już w drodze: zawiadomienie sędziego Patyry ma charakter instrumentalny
Na tym jednak nie koniec. Jak ujawniła Wirtualna Polska, 28 września 2026 r. sędzia TK Sławomir Patyra skierował do Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego Waldemara Żurka zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Prezesa Trybunału Bogdana Święczkowskiego. Zarzuca w nim Prezesowi, że co najmniej od stycznia do 7 września 2026 r. wielokrotnie wyznaczał składy orzekające z pominięciem ustawowych reguł, by wpływać na treść wyroków.
Zasady wyznaczania składów określa art. 38 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym:
1. Sędziów Trybunału do składu orzekającego, w tym przewodniczącego składu i sędziego sprawozdawcę, wyznacza Prezes Trybunału według kolejności alfabetycznej uwzględniając przy tym rodzaje, liczbę oraz kolejność wpływu spraw do Trybunału.
2. Prezes Trybunału w uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza ze względu na przedmiot rozpoznawanej sprawy, może wyznaczyć sędziego sprawozdawcę, odstępując od kryteriów wymienionych w ust. 1.
Warto przy tym przypomnieć, że niemal identyczną regułę przewidywał już art. 45 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z 25 czerwca 2015 r., uchwalonej przez poprzednią koalicję PO-PSL. A jednak Prezes Andrzej Rzepliński przez ponad rok – od złożenia przez Mariusza Muszyńskiego, Henryka Ciocha i Lecha Morawskiego ślubowania wobec Prezydenta RP w grudniu 2015 r. aż do końca swojej kadencji w grudniu 2016 r. – w ogóle nie wyznaczał ich do składów orzekających, choć byli sędziami zaprzysiężonymi w sposób bezsporny. Trudno o bardziej jaskrawe odejście od „kolejności alfabetycznej”. Środowiska, które dziś żądają ścigania Prezesa Święczkowskiego, wówczas nie tylko nie widziały w tym przestępstwa, ale wręcz Prezesa Rzeplińskiego za tę postawę oklaskiwały.
Co więcej, jeżeli w 2026 r. rzeczywiście dochodziło do odstępstw od kolejności alfabetycznej, to trudno nie zapytać o ich przyczynę. Tak się bowiem składa, że Magdalena Bentkowska i Dariusz Szostek niedługo po złożeniu ślubowania zapowiedzieli, że nie będą orzekać w składach z udziałem części sędziów, a sam Sławomir Patyra ogłosił całkowity bojkot Trybunału już w dniu swojego ślubowania – 28 lipca 2026 r. Autor zawiadomienia zarzuca więc Prezesowi nieprawidłowości, do których – jeśli w ogóle wystąpiły – w dużej mierze doprowadził swoją odmową orzekania on sam i jego koledzy. Nadto zawiadomienie obejmuje w przeważającej części okres, w którym Sławomir Patyra nie był jeszcze sędzią Trybunału.
Trybunał odpowiedział komunikatem, w którym wskazał, że wyznaczanie składów odbywało się i odbywa zgodnie z przepisami ustawy, i zwrócił uwagę na czas złożenia zawiadomienia:
Nastąpiło ono bezpośrednio po podjęciu przez Prezesa TK działań zmierzających do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego m. in. wobec sędziego Sławomira Patyry w związku z odmową wykonywania obowiązków sędziowskich, w tym udziału w orzekaniu w wyznaczonych składach i posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego Sędziów TK.
Dalej Trybunał dodał:
Nie może być akceptowana sytuacja, w której zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa staje się instrumentem wykorzystywanym w sporze personalnym lub instytucjonalnym, a jednocześnie służy wywieraniu presji na Prezesa Trybunału Konstytucyjnego.
Prezes TK wszczyna postępowanie mogące prowadzić do zarzutów dyscyplinarnych wobec sędziów odmawiających orzekania
Zawiadomienie sędziego Patyry zdaje się być odpowiedzią na działania Prezesa TK, który 24 września 2026 r., działając na wniosek jednego z sędziów, wszczął postępowanie mogące zakończyć się zarzutami dyscyplinarnymi wobec Magdaleny Bentkowskiej, Dariusza Szostka i Sławomira Patyry. Ma ono wyjaśnić m.in. złożenie przez dwoje z nich zawiadomienia o niepopełnionym przestępstwie przez pracowników TK oraz niewykonywanie obowiązków sędziowskich przez odmowę orzekania i uczestniczenia w posiedzeniach Zgromadzenia Ogólnego:
Przypomnijmy, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o statusie sędziów TK sędzia Trybunału odpowiada dyscyplinarnie m.in. za naruszenie przepisów prawa i uchybienie godności urzędu – najsurowszą z kar przewidzianych w art. 29 jest złożenie sędziego Trybunału z urzędu. Ocena zasadności zarzutów należy przy tym do rzecznika dyscyplinarnego, a następnie do sądu dyscyplinarnego.
Rozpoczęcia takiego postępowania nie powinno nikogo dziwić – już w maju pisaliśmy, że Magdalena Bentkowska i Dariusz Szostek narażają się na ryzyko odpowiedzialności dyscyplinarnej z tytułu odmowy wykonywania obowiązków, a w sierpniu – że ogłoszony przez Sławomira Patyrę bojkot Trybunału stanowi podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów prawa i uchybienie godności urzędu. Sędzia, który pobiera wynagrodzenie finansowane przez obywateli, a jednocześnie ostentacyjnie odmawia orzekania, nie może oczekiwać, że pozostanie to bez konsekwencji.
Wszczęcie postępowania to zresztą nie jedyna inicjatywa Prezesa TK zmierzająca do obrony niezależności Trybunału. 25 września 2026 r. Trybunał poinformował o złożeniu zażalenia na decyzję Prokuratury Okręgowej w Olsztynie o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie działań prokuratora i policjantów, którzy 14 lipca weszli do siedziby TK podczas obrad Zgromadzenia Ogólnego. Decyzja ta nie jest prawomocna, a zasadność przeprowadzonych czynności powinien ocenić sąd:
Siłowe przejęcie Trybunału byłoby bezprawne – ale jego skutki mogłyby okazać się nieodwracalne
Tymczasem napięcie wokół Trybunału rośnie. 28 września Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji Marcin Kierwiński oświadczył:
jeżeli prokuratura powie, że w TK łamane jest prawo, to policja będzie działać.
Już następnego dnia, we wtorek 29 września, pod siedzibą Trybunału pojawiła się znacząca grupa policjantów. Z kolei szef Kancelarii Prezydenta RP Zbigniew Bogucki zapowiedział, że na ewentualne działania siłowe wobec TK będzie:
bardzo stanowcza odpowiedź,
– a Prezydent jest przygotowany na:
najdalej idący scenariusz
– nie precyzując jednak, jakie konkretnie kroki ma na myśli.
Podkreślił przy tym, że:
Prezydent mówi o obronie praworządności nomen omen, obronie konstytucji i porządku ustrojowego. To nie jest groźba. Przypomnienie, bardzo wyraźne przypomnienie temu gabinetowi, temu premierowi, że konstytucja w Polsce obowiązuje, że jest prezydent, którego naród wybrał.
Przypomnijmy również, że już 16 września w siedzibie Trybunału sędziowie, prokuratorzy, adwokaci i profesorowie prawa przyjęli wspólne stanowisko w obronie niezależności TK i nadrzędności Konstytucji, wskazując, że bezprawne przejęcie kontroli nad Trybunałem stanowiłoby zamach na zasadę podziału władz (art. 10 Konstytucji) i zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Wśród sygnatariuszy znalazł się Instytut Ordo Iuris, reprezentowany przez dr. Łukasza Bernacińskiego. Do zawiązanego wówczas Komitetu Obrony Trybunału Konstytucyjnego każdy może zresztą dołączyć, podpisując jego apel.
Z prawnego punktu widzenia sprawa jest przy tym jasna. Wszelkie próby siłowego przejęcia Trybunału byłyby bezskuteczne. Osoby, które nie złożyły ślubowania wobec Prezydenta RP, nie są sędziami Trybunału, nie tworzą Zgromadzenia Ogólnego (art. 6 ust. 1 ustawy o postępowaniu przed TK) i nie mogą wydawać orzeczeń – a wszystko, co podpisałyby jako rzekomy „Trybunał”, byłoby pozbawione jakichkolwiek skutków prawnych. Prędzej czy później obróciłoby się to przeciwko samym sprawcom – w postaci odpowiedzialności karnej, dyscyplinarnej i politycznej.
Nie znaczy to jednak, że zagrożenie jest wyłącznie teoretyczne. Rzecz w tym, że Trybunał jest organem, od którego rozstrzygnięć zależą decyzje o fundamentalnym, a często nieodwracalnym znaczeniu. Jak ostrzega Stowarzyszenie „Prawnicy dla Polski”, po zawłaszczeniu TK celem obecnej koalicji mogłoby stać się odsunięcie Prezydenta, zniszczenie Sądu Najwyższego i delegalizacja partii opozycyjnych:
Po pierwsze, to właśnie Trybunał – na wniosek Marszałka Sejmu – rozstrzyga o stwierdzeniu przeszkody w sprawowaniu urzędu przez Prezydenta, gdy ten nie jest w stanie sam zawiadomić Marszałka o niemożności jego sprawowania (art. 131 ust. 1 Konstytucji), co skutkuje przejęciem obowiązków głowy państwa przez Marszałka Sejmu – dziś Włodzimierza Czarzastego. Po drugie, to Trybunał orzeka o zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych (art. 188 pkt 4 Konstytucji), a więc to od niego zależałaby ewentualna delegalizacja Prawa i Sprawiedliwości, Konfederacji czy Korony Polskiej. Po trzecie, „przejęty” Trybunał mógłby zalegalizować tzw. małżeństwa jednopłciowe wbrew art. 18 Konstytucji, który obejmuje ochroną małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny. Przypomnijmy, że wyrokiem z 28 lipca 2026 r. Trybunał uznał za niekonstytucyjne rozporządzenie wprowadzające wzory dokumentów służące transkrypcji zagranicznych aktów takich „małżeństw” – a rząd, ignorując ten wyrok, i tak wprowadził je w życie 23 sierpnia 2026 r. Jak wskazywał Instytut Ordo Iuris w opinii przedłożonej Trybunałowi, małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny uzyskało w polskim prawie odrębny status konstytucyjny, a orzeczenie TSUE nakazujące transkrypcję wykracza poza kompetencje, które państwa członkowskie przekazały Unii Europejskiej.
Po czwarte – Trybunał mógłby próbować zalegalizować bezprawne działania Minister Nowackiej ograniczające dzieciom dostęp do lekcji religii – utraconych w ten sposób zajęć nie sposób będzie potem realnie odzyskać.
Po piąte wreszcie – i to zagrożenie najpoważniejsze – przejęty Trybunał mógłby podjąć próbę obalenia wyroku z 22 października 2020 r. (K 1/20), w którym uznano za niezgodną z Konstytucją dopuszczalność aborcji ze względu na duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu albo nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu – czyli tzw. aborcji eugenicznej. Skutkiem byłoby doprowadzenie do uśmiercenia trudnej do wyobrażenia liczby dzieci – a tego nie da się już odwrócić żadnym późniejszym orzeczeniem.
Podsumowanie
Zarzuty postawione Dyrektor Kancelarii TK i Komendantowi Straży Trybunalskiej oraz zawiadomienie sędziego Patyry układają się w spójną całość. Prokuratura, podporządkowana Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu, staje się narzędziem nacisku na konstytucyjny organ państwa, a zarzuty – formułowane wbrew art. 5 ustawy o statusie sędziów TK, wbrew orzecznictwu Trybunału i sądów pracy, wreszcie wbrew praktyce, którą obecny obóz rządzący sam jeszcze niedawno aprobował – mają przede wszystkim zastraszyć pracowników, Prezesa i sędziów Trybunału.
Obawy budzi zwłaszcza to, że działania te wpisują się w publicznie zapowiadany plan „odbicia” Trybunału, a zapowiedzi użycia policji przestały być wyłącznie retoryką. Siłowe przejęcie TK byłoby oczywiście prawnie bezskuteczne, a jego autorzy musieliby się liczyć z odpowiedzialnością – karną, dyscyplinarną i polityczną. Problem polega jednak na tym, że w czasie, zanim zostanie ona wyegzekwowana, „przejęty” Trybunał mógłby podjąć decyzje, których skutków nie da się łatwo cofnąć – od odsunięcia Prezydenta RP, przez delegalizację opozycji, po pozbawienie ochrony życia dzieci nienarodzonych. Dlatego odpowiedzią na kryzys w Trybunale nie może być siła, lecz wyłącznie powrót do przestrzegania Konstytucji i ustaw.
Źródło ilustracji: ©Tomasz Daniluk/Ordo Iuris.



